Cast Away หนังชายหนุ่มที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เป็นเกาะร้าง

Cast Away บทเรียน จากความโดดเดี่ยวของชาย

Cast Away

Cast Away บทเรียน จากความโดดเดี่ยวของชาย ที่จำเป็นต้อง ‘เก็บตัว’ บนเกาะร้างกับวอลเลย์บอล 1 ลูก

นาน 1,500 วัน”ฉัน จะต้องมีชีวิต อยู่ถัดไป แม้ไร้เหตุผล ที่จะ หวัง ฉัน จะต้องรักษา ลมหายใจ ไว้เนื่องจากว่า

วันพรุ่งดวงตะวัน จะ ขึ้นใหม่ ผู้ใดกันแน่ จะ ทราบว่า สายน้ำพัดพา อะไรมา สายลม แห่งชะตากรรม จะ พัดพา

พวกเรา ไป ใน แนวทางไหน” ชัคโนแลน

ถ้าหากคุณ กำลังรู้สึกเหงา เศร้า เบื่อ เซ็ง หดหู่ ไม่รู้เรื่อง จะทำ อะไรหรือ กำลังรู้สึก สิ้นหวัง หมดกำลังใจ กับ

ชีวิต ใน ตอน ที่ หลายท่าน จะต้องบากบั่น ‘เก็บเนื้อเก็บตัว’ อยู่ บ้าน ตามหลักทฤษฎี Self.-quarantine เพื่อ

ลด การเสี่ยงสำหรับในการ แพร่ รวมทั้งติดโรค โควิด-19 ให้ได้มากที่สุด

THE STANDARD POP ขอพาไปทำความรู้จักกับ ชัคโนแลน ( ทอมแฮงส์) หนึ่ง ใน ‘ราชาแห่ง การ เก็บตัว’ ที่

จำเป็นต้อง ดำรงชีวิต อย่างสันโดษ ไม่มีคน ข้างเคียง อยู่ บน เกาะร้าง ที่ ตัดขาด จาก โลก ข้างนอกมีเพียงแต่

ลูกวอลเลย์ เป็นเพื่อน เพียงแต่ อย่างเดียว นานถึง 1,500 วันจาก ภาพยนตร์เรื่อง Cast Away (โรเบิร์ต เซ

เน็กคิส, 2000)

>>> ดูหนังออนไลน์ <<<

ชัคโนแลน เป็น บุคลากร ส่งของ ไปทั้งโลก ผู้ครัดเคร่ง และก็ ให้ความใส่ใจ กับ ‘เวลา’ เป็น ลำดับแรกๆ เขา

ครัดเคร่งกับคนภายใน กลุ่มให้ดำเนินการได้ เร็ว ที่สุด ยอม ลดเวลา อยู่ กับ ครอบครัว รวมทั้งคนรัก เพื่ออุทิศ

ชีวิต ให้ กับ หน้าที่

ต่อให้ เทศกาล สำคัญ อย่างวันคริสต์มาส เขา ก็ ทำเป็นเพียงแต่แลกเปลี่ยน ของขวัญ กับ คู่รัก บน รถ ฝากของ

ขวัญสำคัญ เอาไว้ สำหรับปีใหม่ ก่อนจากไป พร้อมคำมั่นสัญญา ว่า “ผมจะกลับมา” โดย ไม่เคยรู้เลยว่า กว่า ที่

เขา จะได้ กระทำตาม ข้อตกลง ทุกๆอย่าง ก็ สาย เกินความจำเป็น

เมื่อเที่ยวบินที่ควรพาเขาไปส่งของสำคัญให้กับคนอีกซีกโลกเกิดอุบัติเหตุ ‘ส่ง’ ให้เขาตกลงไปบนเกาะร้างไร้

ผู้คน ไร้สัญญาณโทรศัพท์ ดินแดนที่ ‘เวลา’ ที่เขาเคยศรัทธาไม่มีความหมายอีกต่อไป

โชคดีที่ชัคเป็นคนเข้มแข็ง สามารถปรับตัวและเอาตัวรอดบนเกาะที่ไร้เครื่องอำนวยความสะดวก ใช้เวลาเพียงไม่

นาน เขาค่อยๆ เรียนรู้การใช้เศษหินแทนมีดเพื่อปอกมะพร้าว, ใช้ปลายแหลมของรองเท้าสเกตแทนมีด เหลากิ่ง

ไม้จนใช้จับปูมากินประทังชีวิต, รัดสิ่งของด้วยเทปวิดีโอ, ใช้ชุดราตรีมาทำเป็นตาข่ายจับปลา, เอาเศษกระดาษ

มาเป็นเชื้อจุดไฟ (แต่ยังจุดไม่ติดในตอนแรก) ฯลฯ

การเอาชีวิตรอดไม่ใช่เรื่องหนักหนาสำหรับชัค แต่สิ่งที่ยากกว่านั้นคือการมีชีวิตรอดเพียงลำพังโดยยังรักษา

สภาพจิตใจให้เข้มแข็งต่อไปได้

เวลาท้องหิว แค่ได้น้ำมะพร้าวไม่กี่หยด เศษเนื้อจากปูตัวเล็กๆ ก็พอประทังชีวิตไปได้, เวลาเกิดบาดแผล แค่ได้

เศษผ้าชิ้นเล็กๆ ก็พอจะหยุดเลือดไม่ให้ไหล แต่ความคิดถึง เงียบเหงา เจ็บปวดจากความเดียวดาย ไม่มีสิ่งใด

ช่วยบรรเทาได้ง่ายขนาดนั้น

หลังล้มเหลวในการจุดไฟอยู่หลายครั้งจนมือเป็นแผล ชัคปาลูกวอลเลย์บอลที่ดูไร้ประโยชน์เพื่อระบายอารมณ์

รอยเลือดจากฝ่ามือที่ประทับลงบนลูกบอลกลายเป็นลักษณะคล้าย ‘หน้าคน’ ถึงแม้รู้ว่าเป็นเพียงจินตนาการ แต่นี่

คือสิ่งที่เขาคิดถึงมากที่สุดในชีวิต

ชัคลงมือวาดตา จมูก ปาก ตั้งชื่อให้ว่าวิลสัน และกลายเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่า ‘เพื่อน’ มากที่สุดสำหรับเขา

วิลสันไม่ใช่เพียงแค่เพื่อนในจินตนาการ แต่วิลสันคือสื่อกลางที่ทำให้ชัคได้พูดคุยกับตัวเองเป็นครั้งแรก และใน

สถานการณ์แบบนี้จะมีใครเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดได้เท่ากับตัวของเราเอง

สังเกตได้ว่าเมื่อมีวิลสัน เพื่อนที่มีตัวตนขึ้นมาด้วย ‘เลือด’ ชีวิตของชัคก็ดูดีขึ้นมาทันตา การมองวิลสันทำให้เขา

ใจเย็นพอที่จะหาวิธีจุดและก่อกองไฟได้สำเร็จ, การวาดรูปแฟนสาวให้วิลสันดู เล่าเรื่องตลกมากมายให้ฟัง ช่วย

ให้ชีวิตเขาสดใส, ทำให้เขากล้าพอที่จะ ‘ถอนฟัน’ ที่อักเสบมานานด้วยปลายรองเท้าสเกต ความเจ็บปวดทำให้

เขาสลบ แต่ก็ทำให้เขาไม่มีเรื่องต้องกังวล

เมื่อเวลาผ่านไป 4 ปี วิลสันก็มีเส้นผม (กิ่งไม้) เติบโตขึ้น เหมือนกับตัวชัคที่ผมเผ้าหนวดเครายาวรุงรัง ยืนยันว่า

วิลสันคือกระจกสะท้อนตัวตนให้ชัคไม่รู้สึกเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวจนเกินไป

ในวันที่คลื่นลมพร้อมออกจากฝั่ง ชัคต้องรวบรวมท่อนไม้เพื่อต่อแพ แต่สิ่งสำคัญคือเขาต้องใช้เชือกที่มีความ

ยาวมากกว่า 470 ฟุต ชัคลอกเปลือกไม้มาทำเชือกจนหมดเกาะ ใช้เทปวิดีโอเท่าที่เหลือก็ยังไม่พอ เขารู้ดีว่าจะ

หาเชือกอีก 30 ฟุตได้จากที่ไหน แต่มันเป็นที่ที่เขาไม่อยากกลับไปอีกเป็นครั้งที่ 2

เชือกที่ห้อยอยู่บนหน้าผาสูงชัน เชือกที่ชัคเคยใช้ทดสอบเพื่อปลิดชีวิตตัวเอง เชือกที่ทำให้รู้ว่าเขาไม่มีอำนาจ

อะไรเลย แม้แต่เลือกวิธีการตายด้วยตัวเอง เชือกที่ทำให้เขารู้ว่าต้องมีชีวิตต่อไป แม้ไม่มีความหวังอะไรเลย

ชัคอุตส่าห์อดทนอยู่กลางท้องทะเล กัดฟันปล่อยมือจากวิลสัน เพื่อนเพียงหนึ่งเดียว เอาชนะคลื่นลม รอดชีวิต

จนมีคนมาพบ และพาเขากลับไปสู่ ‘โลก’ ที่เคยอยู่อีกครั้ง เพียงแต่ไม่มีสิ่งใดรอเขาอยู่อีกต่อไป

ชัคกลับมาพบความจริงว่าคนรักของเขาแต่งงานมีครอบครัวใหม่ เพราะทุกคนคิดว่าเขาตายจากโลกนี้ไปแล้ว

แม้ว่าทั้งเขาและเธอจะยังมีความรู้สึกคิดถึงกันอยู่ แต่ชัคก็รู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกต่อไป

“ฉันไม่ควรกลับมาจากเกาะร้าง ฉันน่าจะตายคนเดียวลำพังอยู่ที่นั่น แต่ฉันก็กลับมาที่นี่ แล้วฉันก็เสียเธอไปอีก

ครั้ง ฉันเศร้าเมื่อไม่มีเธอ และฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไรตอนนี้ คือฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะพรุ่งนี้ดวงอาทิตย์จะ

ขึ้นใหม่ ใครจะรู้ว่ากระแสน้ำพัดพาอะไรมา สายลมแห่งโชคชะตาจะพัดพาเราไปในทิศทางไหน”

ในช่วงเวลาที่เลวร้าย สถานการณ์ที่ยากลำบาก เราอาจต้องสูญเสียงาน สูญเสียความรัก สูญเสียโอกาสที่ควรได้

สูญเสียอีกหลายอย่างแบบไม่มีวันกลับ

แต่อย่างน้อยช่วงเวลา 1,500 วันบนเกาะร้างของ ชัค โนแลน ก็แสดงให้เห็นว่า ถ้าเราอดทนได้มากพอ ชีวิตยังมี

ความหวังและยังมีเส้นทางให้เราเลือกเดินได้เสมอ

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *